VOA afd Gld verslag 11.4.25
Een mooie zonnige dag, voor velen te mooi om zich naar de VOA-borrel te begeven. En de zon was kennelijk ook zo vermoeiend dat het hen niet lukte een afmelding te sturen. De zure opmerking geldt niet voor Hans, die zich met iets belangrijks ophield in Duitsland, en voor Jos uit Ede, die helaas ook niet aanwezig kon zijn. Wel aanwezig waren de bestuursleden Jan, Jaap en Cees, en ook Ton was weer terug uit Bali, en het is toch uitermate prijzenswaardig dat hij, als hij in het land is, niet verzuimt om onze borrel te bezoeken. Hulde! (of zou het aan zijn vriendinnen in Arnhem liggen?) We bedanken Ton nog voor de kruik Barbara-bitter die we namens hem op de Barbara-viering hebben uitgeschonken, precies voldoende voor de toen 15 aanwezigen. Er bleef helaas geen enkel slokje over voor de terugweg.
We praten serieus over de viering van ons 60jarig bestaan na de heroprichting in 1965. Bronbeek valt af, ondanks de aantrekkingskracht van het vernieuwde museum, omdat we er twee jaar geleden bij de jaarvergadering al geweest zijn. Een barbecue bij museum Hartenstein, als die al mogelijk zou zijn, valt af omdat zoiets te afhankelijk zou zijn van de weersomstandigheden. De suggestie om een waarnemingsoefening te doen vanaf de Wageningse Berg richting de Betuwe, wordt afgewezen omdat er geen bejaarde oppers meer te vinden zijn die in het doelgebied rookpluimpjes willen afsteken. Zo blijft het project Grebbelinie bij Veenendaal-de Klomp over, met het museum, het ontvangstcentrum en de dinermogelijkheden. Dat staat bovendien al op de begroting.
Er waren eerder geluiden te horen als zou dit te ver weg liggen, en inderdaad, het fort ligt een 300 m buiten de provinciegrens, maar indachtig Maarten van Rossem schromen we niet om onze activiteiten tot buiten de provinciegrenzen uit te breiden. Bovendien is er altijd vervoer te regelen vanaf het dichtbij gelegen treinstation Veenendaal-de Klomp. Aldus geregeld. De voorzitter organiseert het verder, ook omdat hij in september en oktober grotendeels met vakantie is en dus een datum moet kiezen waarop hij ook aanwezig kan zijn. Hij krijgt carte blanche, hij vindt zelf dat hem dat recht in zijn functie van voorzitter toekomt.
Uiteraard wordt er daarna over andere zaken gepraat. Wie verre reizen doet kan veel verhalen, en die wijsheid wordt ruimschoots waargemaakt. Wie verwacht in een kroeg in Delhi een wildvreemde Indiër tegen te komen die zegt dat hij je kent, waarbij uiteindelijk blijkt dat die Indiër op zakenreis wel eens in een door de spreker regelmatig bezocht restaurant in Maastricht is geweest? En dichter bij huis, die gast op onze borrel die thuis gebracht moest worden en aan de chauffeur vertelde dat hij vroeger in de Chasséstraat in Amsterdam erg verliefd was geweest op zijn jongere buurmeisje; na nader onderzoek bleek dat de moeder van de chauffeur te zijn. Uiteraard werd later die moeder daarover ondervraagd en haar reactie was (gelukkig) ‘o, die enige jongen’!
Maar dan vraagt de (waarnemend) uitbaatster ons om te vertrekken, nu we maar met zijn vieren zijn heeft het weinig nut om de bodega langer, alleen voor ons, open te houden. Een waarschuwing voor de afwezigen: het niet verschijnen kan de hartelijke ontvangst, die ons hier nu al 60 jaar ten deel valt, aantasten!
