Het is vrijdag de 13e en er zijn dus kennelijk artilleristen die het gevaarlijk achten om de deur uit te gaan – niet wetend of niet beseffend dat de meeste ongelukken zich thuis afspelen. Hoe dan ook, we zijn met 5 man aanwezig en de kwaliteit vergoedt veel: Hans, Ton, Evert, Jaap en Cees. We weten dat voorzitter Jan met vakantie, maar in gedachten bij ons is.
Omdat we maar zo weinig zijn is er geen rondje dat we op rekening van de VOA kunnen zetten, want Ton biedt een rondje aan omdat hij er de volgende keer niet zal zijn, en Hans volgt later dit voorbeeld om dezelfde reden. Desondanks worden deze borrels in dank aanvaard. Tom biedt ook nog een kruik Barbara-bitter aan, zoals een vorige keer beloofd, omdat hij ook niet aanwezig zal zijn op de Barbara-viering (6 december in de Boerderij, noteer dit alvast!). De inhoud van de kruik dient alsdan bij binnenkomst te worden aangeboden in borrelglaasjes, als ware het de viering van een laatste schot. De conversatie heeft onder de lage opkomst niet te lijden. We praten over verre landen, zoals lijkverbrandingen op Bali of het kopen van een hotel aldaar, met personeel van Japanse origine, en overspringend naar Japan komen we langs Borneo en we vragen ons af hoe het staat met de opbouw van de nieuwe Indonesische hoofdstad aldaar. Aan de andere kant van de wereld bevindt zich Amerika, en daar is het jongste debat tussen Harris en Trump het bespreken waard. Dichter bij huis gaat het over Oekraïne en de kwaliteit van de aldaar gebruikte, door het Westen geleverde, munitie.
We komen steeds meer thuis, bespreken de gevaren van raketaanvallen vanaf de vrij toegankelijke Noordzee, de bevrijding van het eerste stukje Nederland aan de nadere kant in Mesch, en komen uiteindelijk echt thuis, bij de plaatselijke herdenkingen zoals de Airborne- wandeltocht in Oosterbeek. Tom heeft vorige week deelgenomen en de 45 km gelopen, maar beklaagt zich over de laatste 10 km, die ook gelopen worden door de deelnemers op deze afstand, zijnde moeders met kinderwagens, vaders met bolderkarren, anderen met honden en de nodige loslopende kinderen: zit je na 35 km net lekker in je ritme en word je daar uitgehaald door al die genoemde obstakels. Na dat alles wordt toch ook even aandacht besteed aan de perikelen bij Defensie, het optreden van sommige marechaussees, de BTW over ingevoerde defensieattributen en zo meer. We hadden nog uren door kunnen praten, maar helaas noopt de sluitingstijd ons tot vertrekken. We zien elkaar weer op vrijdag 11 oktober, hopelijk met meer deelnemers.
