En dan was het weer mei, het jaarlijkse grote beweegfestijn: klootschieten. Niet zo maar een spelletje maar een sportfeest onder de regels van de Nederlandse Klootschietersbond (NKB), statutair gevestigd in de gemeente Tubbergen. Het doel van deze bond is de klootschieterssport in al zijn verschijningsvormen te behouden en te bevorderen. Halbo B. die van 1988 tot 1993 voorzitter was van de NKB heeft dit spel destijds geïntroduceerd op het ASK, wellicht ook omdat de relatie van dit spel met de artillerie eigenlijk erg voor de hand ligt, mede gezien de tekst waarmee het alom bekende klootschieterlied aanvangt:
Een kloot soo uyter hant of uyter vuyst gheschooten,
’t Beurt zelden ofte sal sich hier of daar aenstooten,
’t Gunt min of meer of heel fijn snellen voortgank stuyt;
Oock geen so effen baan of loopt ten lesten uyt,
….
Dit neemt allengs allengs en sachtjes weder af,
En sonder tegenspoet en raakt hy niet in ’t Graf.
Zoals boven aangegeven moet het verband vooral worden gezocht in de zinsnede van het artillerielied:
Manmoedig staat hij (de artillerist) pal.
Koopt door zijn dood de zegen,
En juicht nog in zijn val.
Na een samenkomen op het terras van de officierscantine en het welkomstwoord door onze voorzitter Piet W. en nog een korte inleiding door Halbo B. nam de tegenwoordige spelleider Nico V. de leiding over. Nico had al heel wat voorwerk verricht zodat na zijn uitleg en de herhaling daarvan het spel kon aanvangen op het prachtige traject dat de commandant van het ASK ons ter beschikking had gesteld. Het weer was zodanig dat er kon worden gespeeld in een sportief zomertenue.
De volgende relatie met de artillerie was dat je, hoe voorzichtig en serieus je ook bezig bent, toch nog enkelen onze door een ‘kogel’ werden geraakt! Aangezien er geen klachten konden worden ingediend, werden deze ongelukken onder het stuifzand weggewerkt. Wat wel hielp was de ravitaillering halverwege het traject. Met nog meer hulp dan andere jaren kon Marian Z. alle deelnemers voorzien van voldoende eten en drank. Zij had zelfs gedacht aan geheelonthouders en vegetariërs. Toch konden al deze goede zorgen niet voorkomen dat er alsnog bergopwaarts twee uitvallers waren, hetgeen maar weer bewijst dat het gehele traject en de inspanning geen sinecure was.
Weer aangekomen op het terras bij de cantine moesten nog enkele individuele prestaties worden verricht hetgeen Nico kon uitbesteden aan twee vrijwilligers die nog energie genoeg hadden. Intussen zaten, met name degenen die tevoren wisten dat ze toch niet in de prijzen zouden vallen er redelijk ontspannen bij en deden zelfs geen poging anderen bij hun betrekkelijke rust te betrekken. Daarna kon de telling beginnen en was de uitslag redelijk snel bekend. Ook de meest originele teamnaam ontving een prijs maar geheel objectief bleek dat toch niet te zijn. Gemakshalve was tevoren reeds verordonneerd dat protesten niet in behandeling zouden worden genomen.
De minste worpen waren voor het team Artillerie For Ever (Fred M., Ada L. en Ger D.) met 51 worpen.
Sonja P. was de dame met een verste worp van 59 meter en bij de heren was de verste worp van Bart R. met 62 meter.
Alle winnaars werden uitvoerig in het reeds aanwezige zonnetje gezet en ook de aangeschoten deelneemster werd niet vergeten.
Ook onze voorzitter Piet W. deed een afsluitende duit in het zakje en bood de gehele gemeenschap een drankje aan uit andermans zak. Dit tot grote vreugde van alle aanwezigen.
Als afsluiting zaten we gezellig aan een mooie dis waarbij het artillerielied uiteraard niet ontbrak en op de juiste toon werd ingezet door onze procantor Piet W., terwijl de tafelpresident G. de J. eerst nog citeerde uit het boek: Over het verdwijnen van rituelen door Byung-Chul Han: Rituele praktijken zorgen ervoor dat we niet alleen aangenaam met andere mensen omgaan maar ook met de dingen en dat we ermee resoneren. Rituelen stichten een resonantiegemeenschap.
Kortom artillerie, klootschieten en filosofie liggen niet ver uit elkaar!
