Van 17.00 uur af druppelen de deelnemers binnen in de Boerderij in Arnhem. Toch missen we twee man: onze vaste scribent Jos en er mist nog iemand, die wel op de lijst staat. Organisator Jaap neemt ‘de schuld’ op zich door te zeggen dat hij de aanmelding wellicht verkeerd heeft begrepen. De afwezige wordt zeker gemist door Hans, die zich nu, door de afwezigheid van een tweede geel/blauwe stropdas die als pro cantor zou kunnen fungeren, genoodzaakt ziet om af te zien van het zingen van het Rijderslied. Uiteindelijk bestaat ons illustere gezelschap uit 11 man, 7 uit de afdeling Gelderland en 4 uit de afdeling Noord-Holland/Utrecht.
Tijdens de borrel legt Henk, hoewel we nog lang niet toe zijn aan het vijfde couplet van het Artillerielied, een paar boots met sporen op tafel. Hans legt uit dat deze boots behoren bij het galauniform van officieren van de bereden wapens, en dat het moeilijk is deze boots aan de voeten te krijgen en als het zover is nog moeilijker om met een dame in gala, dus met lange rok, een trap waardig af te dalen; die sporen kunnen zowel haken op de trap als in gezegde rok. De voeten van Martin blijken in de boots te passen, en hij kan er zelfs enige passen op lopen, maar hij neemt toch de boots maar niet over, nu hij niet beschikt over het bijbehorende galauniform.
Om 18.30 roept onze voorzitter Jan, die ook als tafel praeses zal fungeren, ons aan tafel, heet ons daar welkom en brengt vervolgens de heildronk uit aan ZM de Koning en zijn Huis. Dat doen we met een glaasje Barbarabitter, ter beschikking gesteld door Ton, die zich zoals gebruikelijk op Bali bevindt maar in gedachten toch bij ons is en die gedachten op deze wijze heeft verstoffelijkt. Vervolgens benoemt Jan op diens eigen verzoek Henk tot procantor en dan komt de eerste gang ter tafel. Het gaat om een verrassingsmenu en we weten dus niet wat deze gang behelst. Gelukkig weet de ober het ook niet en dus doen we ons tegoed aan runderogen, of eksterogen, of in ieder geval iets dat ons uitstekend smaakt. Het wordt tijd voor het Artillerielied. Het valt op dat niet iedereen dat uit zijn hoofd kent, hoewel we gezien onze leeftijden toch tijd genoeg gehad moeten hebben om dat ons eigen te maken. Dan krijgt Jos uit Nijmegen gelegenheid om het Barbara-verhaal voor te dragen. Hij doet dat met verve en doorspekt zijn verhaal met strofen uit het Artillerielied. Zou hem ook opgevallen zijn dat niet iedereen de tekst kent, en zou hij daarom die strofen ter lering hebben gereciteerd?
Na het hoofdgerecht vraagt Jan aan Frans om toestemming om op te stijgen en vervolgens wordt het laatste couplet van het Artillerielied gezongen, de voeten soms op de hoogste etage en soms wat lager, maar in ieder geval van de vloer. Na afloop merken we op dat het vierde couplet is overgeslagen, hoewel ons dat zeer ter harte gaat. Zou Jan als vrijgezel daar geen behoefte aan hebben? We lossen het op door bij een korte afwezigheid van Jan alsnog dat vierde couplet te zingen.
Uiteraard worden de pauzes tussen de gangen van de maaltijd gevuld met aangename kout, met de inhoud waarvan ik U niet lastig zal vallen maar ter overdenking geef ik U wel de volgende opmerking: ‘iets (maar wat?) is zowel nutteloos als plezierig’. We eindigen met het dessert, ter keuze zoet of hartig, dus ijs of kaas – eindelijk weten we wat de kok ons voorschotelt. En dan wordt het tijd de avond af te sluiten. Een mooie Barbara-viering en dat niet in het minst door de aanwezigheid van onze vrienden uit Amsterdam en het Utrechtse. Tot volgend jaar, zelfde plek, zelfde viering, zelfde aanwezigen (of liefst wat meer).
