Overlijden van Henk (Hendrik Arie) Korpel; Ten Boer/Groningen, 26 juni 2024.
Henk werd in 30 maart 1930 in Den Haag geboren. Hij volgde de HBS-B, was geïnteresseerd in de Bêta-vakken en studeerde af aan de HTS als chemisch technoloog.
Henk is vroeg begonnen bij Defensie. Hij is op 28 september 1948 aangesteld bij de Nationale Reserve van de Koninklijke Landmacht. In oktober 1950 kreeg hij de basisopleiding bij de RVA Frederik in Bergen op Zoom; gevolgd door de SROA in Breda (1951-II). Hij werd opgeleid voor de 25 pr en 105 mm en werd kornet op 1 november 1951. In 1952 was hij LsO bij de 33 Afdva en werd op 1 januari 1954 als officier benoemd tot 2e Lt met als functie waarnemend c-Ssvbt en Brig LsO. Kap (res) op 1 november 1962 en de L-cursus in april 1970, gevolgd door de benoeming Maj (res) in november 1973 en hij werd toen Plv AfdC. In juli 1976 werd hij tijdelijk Lkol (res) als commandant van de 304 Afdva en later op 1 november 1983 definitief Lkol. Op 14 juni 1985 droeg hij het commando van de 304 Afdva over aan zijn opvolger en op 1 juli 1985 volgde zijn eervol ontslag met een bijzondere waardering vanwege 32 jaren als officier. De Brig-generaal J.P.M. Brüning prees hem als uitstekende (res) officier, die jaren zich bijzonder had ingezet voor zowel de 33 en later 304 Afdva. Hij stond bekend als: vlot, ijverig, welbespraakt, enthousiast en met een groot gevoel voor humor. Henk had grote bewondering voor de 25 pr. In zijn tijd werd regelmatig de 105 mm weer ingewisseld voor de 25 pr in het kader van de bezuinigingen. Pas in 1981 werd de 105 mm opnieuw ingezet.
Voor, maar ook na zijn ontslag heeft Henk minimaal acht keer de reünie van zijn lichting 1951-II georganiseerd (1e keer in 1976). Ook daar was hij de ‘voortrekker” en riep zijn “dienstmaten” op om hierbij aanwezig te zullen zijn; “Allen tezamen, hieuw!”. Hij maakte hiervan ook de verslagen, die getuigen van zijn enthousiasme, goed gedetailleerd en met humor. Uiteindelijk was volgens zijn eigen zeggen dit “bejaarde pelotonnetje” in maart 2022 door hun leeftijd wel erg klein geworden. Zijn opmerking toen was: “De mensen van je leeftijd zijn altijd ouder dan jezelf bent”. Bij deze reünies waren vele lichtingsgenoten, commandanten en vrienden aanwezig. In zijn archief worden namen genoemd met meerdere foto’s, o.a. de heren W. Loos, G. van Lennep, H. van ’t Veen, T. Meines en L. Hendriks. Henk stuurde zijn laatste mailtjes met een: “Weest gegroet Gij laatsten der SROjAnen”. Zijn archief wordt aangeboden aan het Artillerie museum.
Hij was getrouwd en ze kregen twee zonen; Dick en Jaap. Hij kreeg 4 kleinkinderen, 2 jongens en 2 meiden. Hij werkte lange tijd als chemisch ingenieur bij de Shell en DSM. In 1994 ging hij met pensioen. Hij ging met pensioen maar vond het niet leuk, hij wilde graag nog even doorgaan. Henk was voor zijn bedrijfsactiviteiten veelvuldig in het buitenland, met name in het midden en verre Oosten (Azië). De familie moest ook regelmatig verhuizen (Den Haag, Schiedam, Rotterdam, Geleen en Zwolle). Na zijn pensionering heeft hij zich gewijd aan een bijzondere hobby. Dit was het intensief begeleiden met (nieuwe) ondernemers en het helpen bij het opzetten van nieuwe bedrijven weer in Azië. Hij heeft zich met daad en kracht ingezet tot zijn 75ste levensjaar. Zijn zoon zei dat hij altijd een “druk baasje” is geweest. Hij was vaak onderweg. Zijn kracht was zijn internationale kennis en ervaring, een techneut met chemische betrokkenheid, stevig aanwezig, communicatief sterk, goed gedocumenteerd en in staat om een goede structuur op te zetten. Met zijn vele contacten heeft hij lang intensieve gesprekken gevoerd, geskypet en adviezen gegeven (rond zijn 80e-levensjaar). Naast zijn werk/pensioen hield hij van organiseren, reizen (Griekenland) en de naast familie.
De laatste jaren ging zijn gezondheid sterk achteruit. Vandaar dat met de familie werd gezocht naar een liefdevolle plek en dit werd het woonzorgcentrum Bloemhof in Ten Boer. Hij had problemen vanwege Parkinson en hartritmestoornissen, die hem fysiek aantastten, maar mentaal bleef hij sterk. Regelmatig hebben we telefonisch contact met hem gehad, waarin hij het minder worden van zijn gezondheid niet leuk vond. Hij was niet in staat om de laatste jaren aanwezig te zijn bij onze activiteiten. Hij vertelde ons dat hij in het verleden een actieve reservist is geweest, wat hem veel plezier deed. Zijn echtgenote is een aantal jaren eerder overleden. In zijn overlijdenskaart wordt gesproken over “dan waait de wind en zijn ze verdwenen”. Wij wensen zijn kinderen en kleinkinderen veel sterkte toe bij de verwerking van het verlies van hun vader en opa Henk. Henk was langdurig lid van de VOA (vanaf 7 januari 1965). We zullen hem missen (R.I.P.).
Bestuur VOA-Noord
