Op een inmiddels vertrouwde locatie aan de rand van het Sonsbeekpark in Arnhem treffen we elkaar vanaf vijf uur op donderdag 4 december in een reeds in Kerstsfeer verlichte Brasserie de Boerderij. Traditiegetrouw inmiddels doen we dit samen met de afdeling Utrecht Amsterdam. Na het aperitief en het welkomstwoord van Jan gaan we om 6 uur aan de mooi verzorgde tafel, voorzien van artillerievlaggetjes en een batterij mini-geschut van Jaap en Martin, welke laatste een van zijn houwitsers op belangrijke momenten afvuurt. Voor we plaats nemen heffen we het glas op het welzijn van Zijne Majesteit onze Koning onder het uitspreken van de wens “dat Hij leve” en zonder na te richten.
De voorzitter staat stil bij het recent overlijden van onze voormalige vice-voorzitter Marius van Pelt. Hij was zeer actief binnen de VOA en zal erg gemist worden. Van Marcel van Weerd, de secretaris van de landelijke VOA, ontvingen wij het bericht dat onze voormalige VOA administrateur Hans Gommers ernstig ziek is zonder uitzicht op herstel. De aanwezigen ondertekenen een kaart waarin we hem sterkte wensen. Deze zal hem worden toegezonden.
Om medische redenen ontbreekt Simon van de Afdeling Utrecht/Amsterdam die het Barbaraverhaal zou vertellen. Echter geen nood, zowel Henk als Pim van de betreffende Afdeling nemen deze taak over en vertellen met verve het verhaal. Wij wensen Simon van harte beterschap.
In de tussentijd is het voorgerecht ter tafel gekomen en hoewel de ober zijn best doet ons in welgekozen bewoordingen te vertellen wat l’oeuvre du chef voorstelt wordt er helaas slecht naar hem geluisterd. Onze smaakpapillen consulterend stellen wij vast dat de toelichting van de ober naar alle waarschijnlijkheid op waarheid berust, het is een heerlijk voorgerecht met daarbij een verfrissend glas witte huiswijn.
Dan is het tijd voor een eerste door Martin afgevuurd kanonschot gevolgd door het zingen van het eerste couplet van het Artillerielied onder leiding van een verraste oud-voorzitter Jos, die ter plekke door Jan als procantor van dienst wordt aangewezen. Voorgaande jaren volgde dan het Rijderslied, maar met slechts Hans als lonely Rijder gaat dit helaas aan ons voorbij.
Nadat het hoofdgerecht is geserveerd draagt Henk met verve het zo bekende dramatische verhaal uit lang vervlogen tijden voor en waarvan we nooit genoeg kunnen krijgen blijkens een nog bloederiger en gewelddadiger door Pim voorgedragen versie van het verhaal over het leven, lijden en sterven van onze zo geliefde geschutspatrones. Wederom wordt hierbij nog eens verteld dat Sinte Barbara ook de beschermheilige is van de brandweerlieden, mijnwerkers en destijds de Noord-Zuidlijngravers in Amsterdam. Kanonschot en het tweede couplet volgen onder de bezielende leiding van onze inmiddels op dreef geraakte procantor.
Voorafgaande aan het nagerecht met een keus uit zoet of kaasplankje wordt na het startschot van Martin’s houwitser en de inspanningen van de procantor het derde couplet gezongen. Na van dit nagerecht te hebben genoten worden door voorzitter en procantor in willekeurige volgorde pogingen ondernomen het gezelschap te informeren hoe de pony’s (stoel achterstevoren en rechterbeen erop) te bestijgen. Na het commando “opstijgen” van onze 93-jarige Frans blijkt dat er toch een paard werd bestegen, iemand met beide benen op zijn pony stond en Cees opmerkte dat zijn buurman met het linkerbeen was opgestegen. Verwarring te over zoals u ziet, maar allen stegen, na het uit volle borst zingen van het laatste couplet zonder problemen weer af. Na tot slot genoten te hebben van een kopje koffie kan worden teruggezien op een geslaagde Barbaraviering van de afdelingen Gelderland en Utrecht Amsterdam. Iets na negen uur volgde “houd op vuur” en vond afmars plaats.
