Met 13 leden waren we in ons sfeervolle etablissement Diggels te Westerbork weer bijeen om onze schutspatrones en St. Heilige te herdenken. Helaas moesten enkelen afvallen wegens een korte ziekte (gelukkig beter). Reeds vele jaren heeft de afdeling regelmatig “gebloeid en gebloed”. Het enthousiasme en de kameraadschap van de dienstvrienden waren altijd aanwezig. Al die jaren zijn veel activiteiten georganiseerd: musea-, Defensie- en bedrijvenbezoeken, likeurstokerijen, bierbrouwerijen, klokkengieterij, in de natuur wandelen, varen en diverse cultuur-activiteiten. Kortom volop actief! Het artillerielied was en is daarbij steeds onze leus. Het officiersschap als een bijzonder en waardig ambt wordt altijd in ere gehouden. Onze nieuwe voorzitter Paul hief het glas op de Koning “Dat hij leve”. Als oudste lid was aanwezig Wim Hendriks (9 september 1934). Als bestuur houden we jullie allen in de gaten en waar nodig delen we de aandacht en zorg samen. Het echte en “waere verhaal” wordt deze keer verteld door ons lid en vriend Henk Molman, levensjaar 1956. Ons Sinte Barbara “bittertje” was als vanouds krachtig en lekker. En daarna volgden ons eerste en vierde couplet en aan het eind van het diner opgestegen het vijfde couplet, dat ons etablissement liet donderen. De “hofmeesters” hadden we tevoren gewaarschuwd. Allen hebben dit overleefd.
Henk vertelde: Hij keek met liefde terug naar zijn bewustwordingsproces bij de veldartillerie, maar ook bij de luchtdoelartillerie. Lichting 74-5, “jonkie” vergeleken bij Jan Mulder als 74-4, maar als toekomstig KVV-er al snel van Oldebroek naar de SRO LUA in Ede verplaatst. Erna met een ster naar de OCOSD in Breda. De KVV-er werd dus beroeps. In opleiding bij ons lid Hijlco Komen werd hij specialist “in de hemelse sferen” waarna o.a. de Lance raket en de MLRS raketwerper volgden. Het vredesdividend betekende voor hem een algemene en mobilisabele functie bij het KRA. Zijn interesse in de militaire geschiedenis en het Wapen der artillerie leverde meerdere studies en publicaties op. In 1999 kreeg hij hiervoor van de Wapenoudste de artillerielegpenning met het eervolle opschrift “Kenner der Historie”.
Sinte Barbara betekent soms voor ons weer de krampachtige pogingen om het feest in ere te houden. Deze keer wil “Molmanus” ons graag deelgenoot maken van deze legende. St. Barbara staat voor ons Wapen der artillerie. Barbara was natuurlijk een bijzondere schoonheid, helaas met als vader een rijke heiden Dioscorus. Mooi, maar wel opgesloten in een toren, met weinig eten, veel ontzeggingen en ongetwijfeld een snel toekomstig einde.. Henk benaderde het dan ook als een allegorie met de huidige moderne tijd. Ook hier werd onze Barbara uiteindelijk de das omgedaan. Dioscorus – zich door vele jaren heen profilerend in gedaante – als Relius Bekius, Henkus Kampus, Frankus Gravus, Hennisia Plasschaardius, Bijleveldus en Ollegrenius, zorgden niet goed voor Barbara’s vele “Duitse raspaarden, oude Amerikaanse trekpaarden en haar meerkoppige vuurspuwende draken”. Het meeste moest het veld ruimen, werd gecremeerd of in een buitenlands dierentuin geplaatst. Keizer Markus Ruttus moest op de centjes passen. Barbara en haar/ons Wapen der artillerie brachten voor hem veel ellende en zorg met zich mee. Doch ontwikkelingen in de wereld leidden ertoe dat keizer Markus Ruttus zijn Dioscorus moest benaderen om Barbara te overtuigen om weinig resterende werkpaarden, weliswaar slechts drie, weer levend en fit te maken om aanstormende krachten, ver over zee, het hoofd te kunnen bieden. Het Ruttiaanse voetvolk waardeerde haar hulp en plaatste haar op een voetstuk! Ruttus haalde de oppergod over om Barbara met strikjes op de vaandels en standaarden te eren. Barbara leefde en leeft nog steeds voort en ook Dioscorus werd niet verbrand door het vuur uit de hemel, beter nog, hij draagt nu ons Wapen heden ten dage op handen. In de hemel bestaat geen zekerheid, eens per vier jaren kan toch dit vuur ons bang maken. Maar nu is de tijd gekomen dat Dioscorus zijn Barbara in zijn/haar handen in een liefdevolle verhouding accepteert. Het voetvolk ervaart naar volle tevredenheid dat er weer meerdere ras- en werkpaarden, zelfs meervoudig vuurspuwende draakjes, in het veld aanwezig zullen zijn. Barbara bestaat en de toekomst zal het ons vertellen. Leven ons Wapen, leve de Artillerie!
Onze voorzitter: Paul bedankt Henk voor zijn nobele daad. Het St. Barbara verhaal is spannend en het heden en verleden blijft mystiek. Dit maakt het voor een romantische insteek bij leven en later haar dood. Volgend jaar weer een nieuw en echt verhaal van George Everdij. We kunnen niet wachten! Anekdotes hebben ons begeleid tot aan het eind van het diner. Henk Molman heeft veel tijd gestoken in het nieuwe “Handboek het Wapen der artillerie; Geschiedenis en Traditie; twee druk”. De secretaris zal hiervan een kopie ontvangen voor onze afdeling. De maaltijd was voortreffelijk. Ons afscheid was wat later dan we eerder hadden verwacht. Als laatste riep onze voorzitter op om allemaal met echtgenotes en partners op woensdag 15 januari a.s. aanwezig te zijn bij onze Nieuwjaarsreceptie en diner wederom in Diggels/Westerbork.
Namens het bestuur fijne kerstdagen, oud- & nieuwjaar en een gezond 2025!
