Mooi weer deze vrijdag, “De Tijd” in Wolfheze lonkt voor het drietal Evert, Adriaan en uw verslaggever. Met Jaap, als altijd op tijd, zijn we al met z’n vieren. Tot onze verrassing is Cees, die zich had afgemeld, er toch. Met reden overigens, hij heeft nog wat tijd voordat hij deze avond naar het jaarlijkse diner van de Arnhemse (oud)notarissen gaat. Bij wijze van voorgerecht komt hij genieten van de borrelhapjes, vergezeld van een goed glas witte wijn. Hiermee staat de teller al op vijf en het kan niet op als Leen zich als zesde bij ons voegt, waarna Cees voldaan afmarcheert richting notarissen en we weer met z’n vijven zijn. Onze voorzitter Jan is met vakantie en er zijn afmeldingen van Hans, Jos H. en Frans, maar Evert is er na vele maanden afwezigheid wegens fysieke klachten weer bij. Onze uitbater serveert de drankjes en een plateau borrelhapjes voor ons zessen. Vergeleken met de aprilbijeenkomst, waar twee borrelplateaus ter tafel kwamen voor vier man, komen we er deze keer maar bekaaid af.
Leen is benieuwd naar onze gedachten over de oorlogen in het Midden-Oosten en Oekraïne, de rol van de NAVO en niet te vergeten de branden op militaire terreinen. Over beide oorlogen valt veel te vertellen en zijn de meningen niet verdeeld, met name over de rol van de Verenigde Staten in beide conflicten en het optreden van Rusland in Oekraïne. Voor wat betreft de branden is zojuist bekend geworden wat de oorzaak op het schietterrein bij Oldebroek is.
Ons gezelschap heeft een nogal gevarieerd militair en maatschappelijk verleden. Cees heeft destijds naast zijn drukke werkzaamheden als notaris steeds tijd kunnen vinden voor artilleriecursussen en herhalingsoefeningen met als resultaat een leerzame tijd, leuke herinneringen en de eindrang van reserve lkol. Jaap, ook artillerist, werd reserve elnt en ging na zijn studie aan de TH (thans TU) in Delft aan de slag bij een gerenommeerd maritiem research instituut in Wageningen. Leen ging ooit naar de KMA om artillerieofficier te worden. Hij kwam tijdens zijn opleiding tot een ander inzicht en stapte over naar de studie medicijnen, gevolgd door specialisatie tot neuroloog. Evert, geen artillerist maar reserve elnt der infanterie, heeft naast zijn werkzaamheden in het modebedrijf van zijn familie als meer dan verdienstelijk amateur-historicus veel onderzoek gedaan naar de Tweede Wereldoorlog, met name in de omgeving van Ede. Hij weet veel van de operatie “Market Garden” en publiceerde vele boeken, waaronder “Ede in Wapenrok”. Adriaan vervulde eind vijftiger/begin zestiger jaren zijn dienstplicht bij de territoriale Lua in Huis ter Heide ter verdediging van de vliegbasis Soesterberg. Vooral het kwetsbare radarvuurleidingssysteem is hem bijgebleven. Uw verslaggever herinnert zich na te zijn opgeleid op de 40L70 te zijn geplaatst bij 45 Afdeling lichte lua, uitgerust met 40L60 zonder radarvuurleiding. Het opsporen van luchtdoelen vond toen nog plaats met het oog en voorwaartse waarnemers. De komst van het radarvuurleidingssysteem Flycatcher en daarna L4/5 was een grote verbetering en uw verslaggever eindigde zijn loopbaan toen de PRTL en Stinger de belangrijkste luchtverdedigingswapens voor de lagere hoogten waren. In vergelijking me het heden, waar luchtverdedigingsraketsystemen onontbeerlijk zijn lijkt het of ik in het stenen tijdperk van de lua heb gediend.
Tegen zessen was het na een genoeglijke bijeenkomst tijd voor afmars. Wel thuis en tot volgende maand.
