Eindelijk was het dan zo ver! Nadat we de bijeenkomst in januari moesten afzeggen in verband met de hevige sneeuwval konden we elkaar op 12 februari weer ontmoeten en bovendien luisteren naar een bijzondere spreker die reeds in de uitnodiging uitvoerig was voorgesteld. Maar aangezien sommigen onzer een uitnodiging waren gewend die slechts uit een A4tje bestaat was het mondelinge voorstellen alsnog nodig maar omdat die aansloot bij het verhaal zelf, ging dat toch niet van onze tijd af! Zo konden we, in de geweldige ambiance van de Korpszaal in het Artilleriemuseum luisteren naar het indrukwekkende verhaal van Ir. Nabil Sahhar MSc, geboren in Jeruzalem waar hij woonde tot zijn 18e jaar. Daarna studeerde hij architectuur in Athene waar hij 9 jaar woonde en vervolgens studeerde hij in Yorkshire. Hij was docent aan de universiteit in Nabloes maar werd tijdens de eerste intifada in 1986 vriendelijk verzocht Israël te verlaten en is toen verhuisd naar Nederland waar hij architect was Amsterdam en daarna leraar wiskunde aan de Internationale school Eerde.
De titel van zijn presentatie was: De muur kent twee kanten, Is er nog hoop op vrede in Israël en Palestina. In chronologische volgorde liet hij de land-/grondverdeling in Palestina zien vanaf 1917 tot 2026. Op verzoek van een der aanwezigen kon de PowerPoint-presentatie aan iedereen worden opgestuurd, hetgeen voor de verslaggever een enorme opluchting was. Pffff!! Tot slot gaf de spreker nog een overzicht van zijn vele vrijwilligerswerk. Hij is o.a. al 35 jaar voorzitter van de Stichting Vrede voor Palestina en ook 15 jaar projectleider van Maatjes op Maat. Een project waarin ‘gebroken ‘mensen worden opgevangen en begeleid naar een mooie toekomst. Een sprekend voorbeeld hiervan is het verhaal van een kindsoldaat uit Guinée dat nu een Stralende Ster is in Nederland.
Tijdens het dankwoord overhandigde de secretaris de heer Sahhar een enveloppe met iets er in en de inmiddels beroemde VOA-balpen. Naderhand in de officierscantine werd Nabil Sahhar door velen benaderd om nog meer over zijn ervaringen en die van zijn voormalige landgenoten te vernemen.
De bijeenkomst werd afgesloten met een voortreffelijk diner waarna de tafelpresident het Norman Bender collectief uitnodigde om hen te bedanken en aan te kondigen dat we weer terugkomen. De penningmeester Paul Lemmens bood vervolgens de heer Bender een enveloppe met de fooien van 2025 aan, omdat tegenwoordig de meeste gepensioneerden geen cash meer bij zich hebben maar altijd wel iets meer betalen dan het vereiste bedrag.
Nabeschouwing
Normaal geef ik geen nabeschouwing, maar deze keer kan ik het toch niet laten omdat ik het zo bijzonder vind dat iemand die zoveel heeft meegemaakt, uit zijn land is verdreven, zijn familie heeft moeten achterlaten, toch zo’n positief verhaal vol hoop kan vertellen. Een kleine man met een gulle lach en een heel groot hart.
