VOA OLDEBROEK BIJEENKOMST 2 mei 2024

Onze bijeenkomst in mei is altijd speciaal vanwege het klootschietfestijn. Natuurlijk wordt er na het jaarlijkse festijn even nagepraat over het verloop van de wedstrijd die eigenlijk geen wedstrijd is maar vooral een lichamelijke bezigheid waarbij het geluk en grotere rol speelt dan de kracht en behendigheid.

Allereerst was de ontmoeting op het terras van de officierscantine in een sprankelende voorjaarszon hartverwarmend, ook omdat onze Hetty weer van de partij was. Ook speelde, volgens onze voorzitter Piet, Sinte Barbara een grote rol omdat zij er in was geslaagd tussen de regendagen door een temperatuur te creëren waardoor het opwarmen van de spieren vrijwel niet noodzakelijk was. In de gesprekken vóór de wedstrijd vernamen we al dat sommigen onzer al een heel jaar aan het oefenen waren, zelfs hun spieren hadden gestaald aan molenwieken en nu hun training  afrondden met een, op z’n Hollands gezegd: mindful, healthy mind meditation! Hierna vormden zij een aandachtig gehoor voor de noodzakelijke uitleg.

Nadat Piet het commando had overgedragen aan de klootschietwedstrijdspelleider Nico kregen we te horen hoe we ons tijdens de wedstrijd behoorden te gedragen, immers in een jaar tijd kan er een heleboel veranderen en bovendien blijken ook de geheugens van sommigen onder ons te zijn gesleten. Daarna werden de teamsamenstellingen afgeroepen en togen we op pad. Eén team had onmiddellijk een blokkade en kon pas starten nadat de foto was gemaakt onder het motto: Als je niet wint, heb je in ieder geval nog een foto.

De spelleiding had, met medewerking van de commandant ASk, een prachtig heuvelachtig traject uitgezet waarin we naast het genieten van het terrein door de borden ook nog konden zien waar we waren.

Naast de fysieke emotionele in- en ontspanning hadden sommigen ook nog de energie voor een cognitieve eruptie waarbij werd geconstateerd dat mogelijk op grond van de formule: E = m.c2, de kloot harder heuvelaf dan heuvelop rolde. Ook werd duidelijk dat we onze krachten niet behoefden te sparen want halverwege het traject stond, stevig gepositioneerd ons aller Marian met haar eigen cadiwagen voorzien van water, Barbarabitter, bitterballen, enz. hierbij werd ze geassisteerd door zittende niet-spelers die nog wel de kracht hadden om de klootschieters enthousiast aan te moedigen. Geheel zonder gevaar bleek deze positie toch niet echt want Freds enkel kwam zeer gevoelig in aanraking met een opstuiterende kloot.

Na deze geestelijke en gastronomische opkikker was het tweede gedeelte eigenlijk een fluitje van een cent, zelfs heuvelopwaarts. Zelfs onze gastspelers van de cavalerie konden het tempo moeiteloos bijbenen. Bovendien had onze voorzitter voor aanvang aangegeven dat we na al onze inspanningen zeker dorstig zouden aankomen en dat dat voldoende reden was voor het bestuur om het eerste drankje voor zijn rekening te nemen. Kortom, in hoog tempo kwam voor alle teams het monument in zicht.

Daarna steeg de spanning wederom om te beslissen wie de koning en koningin zou worden van ons klootschietfestijn 2024. De jury, bestaande uit de spelleider Nico, hierbij stevig geassisteerd en geadviseerd door Halbo, gepokt en gemazeld in deze sporttak, trok zich terug om te kijken wie waar in de pikorde stond en ook om te overwegen welk team de mooiste, meest creatieve naam had. Het eerste gedeelte van hun overleg was redelijk eenvoudig, een kwestie van optellen en aftrekken maar bij het tweede gedeelte ging het toch om een redelijk subjectief oordeel. Aangezien in het verleden de commissie van beroep al was afgeschaft, had het ook geen zin om te protesteren.

De uitslag was als volgt: Het beste team bleek te hebben gewonnen maar ook het team met de meeste worpen ontving ook een prijs hetgeen toe te schrijven was aan de sociale opstelling van Nico. Bij de individuele worp bleken Ada en Johan met lengte de beste en zij konden met opgewekt gemoed de enorme wisselprijs in ontvangst nemen.

Nadat Nico het commando weer had overgegeven aan onze voorzitter, bedankte hij Nico waarna Nico nog de gelegenheid pakte om het bestuur te bedanken. Kortom: iedereen dankbaar en dat in Nederland!

Na deze prestaties en emoties konden we ons te goed doen aan een voortreffelijk diner dat na het hoofdgerecht werd opgeluisterd door de klanken van het eerste couplet van het Artillerielied.

Een bijeenkomst om niet te vergeten!

Andere artikelen

Login ledengedeelte VOAWEB