Mei is weer de maand waarin we met z’n allen buiten kunnen spelen over weg en heide en dit ook nog onder de uiteindelijke supervisie van de nieuwe commandant van het ASK Lkol R. Spruijt. Het zal waarschijnlijk niemand zijn ontgaan dat die commandowisseling begin mei heeft plaatsgevonden, want dat ging als een lopend vuurtje door binnen- en buitenland. Om Nederland verder voor te bereiden op nog meer kwaad kon dit ook nog worden gecombineerd met een oefening om brandjes te blussen per helikopter. Aldus met een vurig gemoed trad een aantal teams aan om het tegen elkaar op te nemen in de oudste sport van Nederland: het klootschieten. Omdat er bij vele besturen altijd wel mensen zijn die iets verkeerd willen interpreteren, had men jaren geleden ooit geopperd om deze sport een andere naam te geven, namelijk kogelschieten. Maar vanwege de vele oorlogen die er werden gevoerd met allerlei soorten kogels bleef het toch bij klootschieten.
De ingewikkelde planning was ditmaal uitgevoerd door Hein Hegge. Maar als bekwaam officier moet je altijd wel een plan B hebben, want planning en realiteit blijken toch immer twee aparte zaken te zijn. Door zijn creativiteit, doortastendheid en enige dwang wist Hein de op zich eenvoudige sport toch goed te laten starten. Op zijn aanwijzing werd zelfs het hek naar het beoogde terrein op tijd opengemaakt. Om de spelers nog meer te motiveren werd onder leiding van Halbo direct voor aanvang nog het aloude klootschieterslied geciteerd:
Een kloot soo uyter hant of uyter vuyst gheschooten,
’t Beurt zelden ofte sal sich hier of daar aenstooten,
’t Gunt min of meer of heel fijn snellen voortgank stuyt;
Oock geen so effen baan of loopt ten lesten uyt.
Dit neemt allengs allengs en sachtjes weder af,
En sonder tegenspoet en raakt hy niet in ’t Graf.
Alles liep redelijk gesmeerd en zeker toen de privé-kadiwagen, bemand met deskundige dames, halverwege het parcours de spelers enkele versterkertjes bezorgde. Velen onzer hadden deze verzorgde rustpauze echt nodig om het vervolg, tegen de heuvel op, te kunnen volbrengen. Toen alle kloten over de meet waren gerold en bij het monument in de grindbak waren gemikt, werd nog een persoonlijke ‘verwegworp’ gehouden.
Een half uur later werd de niet gecontroleerde uitslag bekend gemaakt. De meest objectieve uitslag was wel de keuze voor de beste teamnaam, namelijk de ‘Hete Heide Ballen’. Het winnende team en de winnende ‘alleenwerpers’ mochten hun mooie prijzen uit de handen van de leiding in ontvangst nemen alsmede luide toejuichingen van alle aanwezigen.
Na al deze commotie en inspanningen was het tijd voor een drankje en een gezellig en goed diner, verzorgd door het ASK-diner-team onder leiding van de chef Norman Bender. Wederom een bijeenkomst om met genoegen op terug te kijken.
