Barbaraviering 41 Afdva 2025, <br />versie 2.0 of 0.0?</p>
<p>
De St. Barbaraviering, voor velen een moment waar men naar uitkijkt, maar tevens een dag waar menig commandant zich stiekem toch druk over maakt. “Zal het allemaal wel goed gaan?”, “hopelijk doen er zich geen incidenten voor” en “wat kunnen wij er aan de voorkant aan doen, dat alles in goede banen zal gaan verlopen” zijn dan ook veelgehoorde uitspraken naarmate de Barbaraviering dichterbij kwam. Incidenten tijdens voorgaande edities speelden hierbij een hoofdrol. Daarnaast was dit de eerste Barbaraviering na de splitsing van 41 Afd Art. Hoe zorgt het Korps Veldartillerie ervoor dat de viering haar charme blijft behouden, maar alle randvoorwaarden zo ingeregeld zijn dat de kans op onvoorziene zaken nihil zijn? Dit waren de vragen waar vooral de Afdelingsstaf zich druk over mocht maken. De meest ingrijpende verandering was het droogleggen van de eenheid tot het avondgedeelte en dat na het feest de eenheidsbar gesloten moesten blijven.
Iedereen kent de Barbaraviering wel op zijn eigen manier, de dag dat wij onze beschermvrouw in het zonnetje zetten en dit uitgebreid vieren. Over het algemeen komt dit (bij de meesten) op hetzelfde neer: saamhorigheid, de Gele Rijders en de Veldartilleristen die elkaar een hak proberen te zetten middels de welbekende Barbarafilms; maar ook de ludieke uitvoering van het Barbara verhaal door de jongste lichting kaderleden. Bovendien is iedere keer de vraag welke batterij het mooiste attribuut kan verwerven van de andere partij. Voor de meesten is Sinte Barbara natuurlijk vooral een mooi moment om met de maten een drankje te doen. Helaas waren de afgelopen uitvoeringen het alcoholgebruik en de gevolgen hiervan richting andere eenheden te vaak het onderwerp van gesprek.
Door bovenstaande achtergronden is besloten om het dit keer over een andere boeg te gooien. Hierbij werd het, zoals gezegd, de eerste keer dat de Afdelingen het gescheiden gingen vieren. 41 Afdva koos ervoor om de focus vooral te leggen op saamhorigheid. Dit gebeurde door de opstart van de dag bij de eigen batterijen neer te leggen, iets dat wij als Longhorns normaliter deden door iedereen te wekken d.m.v. de onderofficieren en men hier het eerste Barbara-bittertje cadeau kreeg. Een goede opstart zegt de één, de ander moet er niet aan denken. Dit keer verliep het anders doordat alcohol pas in de avond was toegestaan. Het alternatief was een gezamenlijk ontbijt voor de gehele Batterij, volledig voorbereid door onze onderofficieren. Iets dat menig manschap maar al te graag zag gebeuren. Na het ontbijt en (met toestemming) een toost op St Barbara met een (klein) bittertje, vertoonden wij alvast de Barbarafilm aan de eigen eenheid.
Hierna moest iedereen richting het sportveld i.v.m. de uitvoering van het St. Barbara-verhaal (welke uiteraard ludiek/ afwijkend werd uitgevoerd ) en een toespraak van Bgen Kooij, commandant van de 13 Lichte Brigade.
Na deze toespraak reikte hij het eerste “Rhino-mouwembleem” uit aan de MC-leden, omdat zij het initiatief hadden genomen voor het voorstel van het uitreiken van de emblemen aan de afdeling om de verbondenheid met de 13 Lichte Brigade te symboliseren.
Aansluitend werd er een sportdag gehouden tussen de vier Batterijen. Dit deed men middels wedstrijden in o.a. voetbal, volleybal en touwtrekken waarna de winnaar bekend gesteld is in de sportzaal. Hierna werd de Barbarafilm getoond en deze werd met veel gelach en herkenning ontvangen.
Op het teken van de Afdelingsadjudant was het eten en drinken vrij. Men was hongerig door het sporten en maakte gretig gebruik van de aanwezige frietkar. Dit was ook het moment dat onze vrienden van de voorzijde bij ons aansloten. Hierbij werd tevens een nieuw concept in het leven geroepen: i.p.v. muntjes kreeg men een barkaart waarmee iedereen bij elk van de vier eenheidsbarren een drankje kon halen. Dit zorgde ervoor dat velen voor het eerst een andere bar dan die van de eigen eenheid zagen en zorgde er (on)bewust ook voor dat dit direct de interactie met de andere batterijen bevorderde. Iets dat de sfeer mijn inziens ten goede kwam en het welbekende netwerken vergemakkelijkte.
Was deze Barbaraviering nu zo anders? Was het beter (of slechter) dan voorgaande jaren? Dit zijn vragen die eenieder voor zichzelf moet beantwoorden. Als ik moet verwoorden wat mij het meest ten gehore is gekomen, dan is alles overwegend positief ontvangen. Volgend jaar is wellicht toch een combinatie te zoeken met de collega’s van 11Afdra om de saamhorigheid als Wapenbroeders en het bijbehorende sportieve en competitieve element tussen de Korpsen verder aan te wakkeren. Het meest relevante was echter dat gezelligheid en een goede sfeer de boventoon voerde, een positieve uitgangssituatie waar we dit jaar op voort kunnen borduren.
