In deze eerste Sinte Barbara van het nieuwe jaar neem ik graag de gelegenheid te baat om mijn grote waardering uit te spreken voor het laatste jubileum exemplaar van de Sinte Barbara. Onder leiding van redacteur Marcel van Weerd en eindredacteur Teun Baartman, met bijdrages van veel verenigingsleden, is er een heel mooi themanummer samengesteld waarbij we stil stonden bij ons 75 jarig bestaan. Tijdens de komende jaarvergadering op 30 mei in Zwolle zullen we zeker nog de nodige aandacht besteden aan dit memorabele jubileum.

Aan het einde van mijn vorige voorwoord wenste ik iedereen een zonnige toekomst op weg naar de volgende mijlpaal. Maar hoe zonnig is die toekomst eigenlijk. Onze nationale volkssport is om overal over te klagen, maar objectief gezien gaat het helemaal niet slecht in Nederland. Er zijn delen in de wereld waar dat totaal anders is. De twee conflicten die bij ons het meest in het oog springen zijn de oorlog in de Oekraïne en het conflict tussen Israël Hamas binnen de bredere context in het midden oosten.

Precies twee jaar geleden viel Rusland Oekraïne binnen en in diverse media kunt u daar de analyses van lezen. De Koninklijk Vereniging ter Bevordering van de Krijgswetenschap organiseert diverse symposia in het land waarbij uitgebreid stil gestaan wordt bij de geleerde lessen uit deze oorlog. Een ding staat als een paal boven water. Het is zoals altijd de bevolking van de Oekraïne en de soldaten aan het front die direct geconfronteerd worden met de verschrikkingen van de oorlog. Al twee jaar vechten de Oekraïners om hun eigen grondgebied te verdedigen. Veel landen zeggen hun steun toe, maar in de praktijk blijkt het lastig om die woorden waar te maken en op tijd voldoende uitrusting en (vooral artillerie) munitie te leveren. Uiteindelijk komt het aan op de wilskracht van de mensen, maar zonder voldoende middelen is het lastig vechten.

Ondertussen realiseren we ons steeds meer dat we in staat moeten zijn om ons zelf te verdedigen. Een bekend boek van Rutger Bregman heeft als titel: ‘de meeste mensen deugen’. Dat klopt, maar dat houdt ook impliciet in dat sommige mensen niet deugen. En als die aan de macht komen in een groot land, dan hebben we daar allemaal last van. De oorlog zal op een gegeven moment eindigen aan de onderhandelingstafel. Niemand kan voorspellen wat de volgende stap van Poetin zal zijn. Als je ziet hoe binnen Rusland wordt omgegaan met de oppositie, hoe Navalny vermoord werd, dan kun je vaststellen dat Poetin zich niets aantrekt van de mening van het ‘westen’. We zullen hem dus op een andere manier moeten overtuigen dat het onverstandig is om ons aan te vallen.

Daarvoor moeten we onze eigen verdediging echt op orde hebben. De Navo is nog steeds ons beste instrument om daarvoor te zorgen. Daarbij helpen de uitspraken van Trump overigens niet om de eensgezindheid van de alliantie naar buiten uit te dragen. Het maakt wel heel duidelijk aan alle regeringen in Europa dat we zelf onze zaken op orde moeten hebben. Dan helpt het wel als je een functionerende regering hebt. Het is op zijn minst opmerkelijk dat we ruim drie maanden na de laatste verkiezingen nog aan het bestuderen zijn wat we precies bedoelen met een bepaald soort kabinet. Dat getuigt van weinig daadkracht en nog minder van het besef van urgentie dat we een aantal grote problemen in dit land voortvarend moeten aanpakken.

Dit is nog maar een klein gedeelte van de donkere wolken die zichtbaar zijn aan die zo gewenste zonnige toekomst. En dan houden we ook nog ons hart vast voor de uitkomst van de Amerikaanse verkiezingen aan het einde van dit jaar. Dit zijn zaken van groot belang, maar waar we niet direct invloed op hebben.

Laten wij ons richten op zaken waar we zelf iets aan kunnen doen. Met veel energie richten we ons weer op onze eerste hoofdtaak; het verdedigen van ons eigen grondgebied en het bondgenootschap. Plannen voor optreden, organisatie, werving van personeel, verwerven van uitrusting worden uitgewerkt. Het symposium voorafgaand aan de jaardag Artillerie, mede georganiseerd door de VOA, was zeer goed bezocht en een waardevolle bijdrage aan de discussie en informatie uitwisseling. Maar ook hier moeten weerstanden overwonnen worden. We zitten nog steeds klem in de bureaucratie en mentaliteit van een land in vredestijd. Verwerving van materiaal duurt enorm lang. Het bouwen van een munitiefabriek in Nederland klinkt veel mensen nog raar in de oren. De discussie over oefenterreinen is misschien wel symptomatisch. De gemiddelde Nederlander erkent dat de krijgsmacht moet uitbreiden en meer moet oefenen, maar protesteert massaal wanneer die oefenterreinen in de eigen regio gepland worden. In die zin lijkt het veel op de discussie over het asielprobleem. De gemiddelde Nederlander is wel voor opvang van vluchtelingen, maar niet in de eigen omgeving.

U ziet er is nog genoeg werk aan de winkel. Achter die donkere wolken schijnt altijd nog ergens de zon en als je goed kijkt komt hij er ook wel doorheen. Een lichtpuntje in de nabije toekomst is de komende jaarvergadering. De afdeling noord heeft veel energie gestoken in de organisatie en presenteert ons een zeer gevarieerd en interessant programma. Ik hoop velen van u daar te ontmoeten op 30 mei en natuurlijk hopen we dat op die dag de zon volop schijnt.

Andere artikelen

Login ledengedeelte VOAWEB