het eerste Korpsdiner van het Korps Veldartillerie</p>
<p>
Op 11 december 2025 kwam het Korps Veldartillerie in Vianen bijeen voor een bijzondere mijlpaal: het allereerste Korpsdiner voor actief dienende Veldartilleristen. Een avond die meer was dan een gezamenlijk diner. Het werd een ontmoeting tussen generaties, functies en locaties (artilleristen zijn overal onmisbaar) — en bovenal het startpunt van een nieuwe traditie die het korpsgevoel zichtbaar en tastbaar maakt.
Het Korps Veldartillerie kent een rijke geschiedenis, maar een doorleefd gevoel van saamhorigheid was er niet altijd. Veldartilleristen dienden en dienen verspreid over uiteenlopende eenheden, staven en locaties. Trots op het vak was er volop, maar als Korps zag men elkaar weinig. Zoals tijdens de opening van het diner treffend werd verwoord: het Korps leek soms op een langeafstandsrelatie — verbonden, maar zelden samen.
Tegelijkertijd leefde het Korps achter de schermen al meer dan soms ervaren. In het afgelopen jaar alleen al nam het Korps afscheid van vertrekkende collega’s, werden nieuwe kaderleden verwelkomd, mobilisatie-oorlogskruizen uitgereikt, beëdigingen voltrokken en herdenkingen uitgevoerd. Er was een reünie, een herbegrafenis, een boomplanting, maar ook thematentoonstellingen in ons Nederlands Artilleriemuseum, en meer. Het Korps leeft, maar aan het echte saamhorigheidsgevoel moet nog gewerkt worden. Het Korpsdiner was de markering om daar verandering in te brengen.
Met de oprichting van 41 Afdeling Veldartillerie is er een eigen thuisbasis ontstaan: een plek waar tradities kunnen groeien en van waaruit verbinding wordt gezocht — niet alleen binnen de Afdeling, maar met alle veldartilleristen, waar zij ook werkzaam zijn. Van de Knobbel tot de brigades, van opleidingscentra tot staven, nationaal en internationaal: iedereen maakt deel uit van hetzelfde Korps. Die gedachte stond centraal tijdens het diner. De opkomst in Vianen onderstreepte dat dit gevoel breed leeft. Collega’s van kanonnier tot generaal zaten samen aan tafel. Dat alleen al maakte de avond bijzonder.
Tijdens het diner werd stilgestaan bij leiderschap en continuïteit, onder meer door de benoeming van generaal-majoor b.d. Rob Jeulink als Kolonel van het Korps Veldartillerie. In die rol fungeert hij als mentor, ambassadeur en verbindende factor — een belangrijke stap om het korpsgevoel ook op langere termijn te borgen.
Ook was er nadrukkelijk aandacht voor mensen die misschien niet formeel tot het Korps behoren, maar wel dagelijks bijdragen aan het succes ervan. Een mooi en persoonlijk moment was de toetreding van adjudant Leo Langevoort, een logistiekeling met een uitgesproken Artilleriehart, tot het Korps Veldartillerie. Zijn oprechte emotie over deze toetreding symboliseerde waar het diner voor stond: erkenning, verbondenheid en gedeelde trots.
Daarnaast werd de Korpsadjudant in het zonnetje gezet voor zijn inzet en doorzettingsvermogen. Het gezamenlijke Korpsdiner was ooit ontsproten in zijn brein en had hem nooit meer losgelaten. Dat het nu werkelijkheid was, liet zien wat betrokkenheid en eigenaarschap kunnen opleveren.
Het meest indringende moment van de avond volgde toen het verhaal The Fallen Soldier werd voorgedragen. De daaropvolgende minuut stilte en het gezamenlijk zingen van het Artillerielied brachten de zaal tot verbondenheid. Hier kwamen verleden, heden en toekomst samen.
Wat na het voortreffelijke diner bleef, waren gesprekken die langer duurden dan gepland, nieuwe contacten, hernieuwde kameraadschap en veel positieve reacties. In de dagen en weken na het diner klonken vrijwel unaniem dezelfde woorden: dit moeten we vasthouden. Het Korpsdiner werd ervaren als waardevol, oprecht en verbindend — niet als een formele verplichting, maar als een avond die ertoe deed: verbonden en nu ook samen.
Daarmee was 11 december niet alleen een geslaagde bijeenkomst, maar ook de geboorte van een nieuwe traditie. Een traditie die ruimte biedt aan ontmoeting, trots en gedeelde identiteit. Een traditie die laat zien dat het Korps Veldartillerie meer is dan een optelsom van functies en locaties. Wij gaan bezien hoe deze traditie verder kan groeien en zich kan ontwikkelen. Want een ding is zeker – het eerste Korpsdiner smaakte naar meer: een waardevolle toevoeging aan de roemrijke Artillerie-traditie.
