L’Honneur et la Franchise
Marius van Pelt
15 juni 1945 7 oktober 2025
Luitenant-kolonel der Rijdende Artillerie
Lid in de Orde van Oranje-Nassau met de Zwaarden
Honorary Officer in the Most Excellent Order of the British Empire (OBE)
Ridder in de Orde van de Poolster van Zweden
Maar vooral ook ‘Rijder’
11 Oktober jl. hebben we afscheid genomen van een bijzonder mens, Marius van Pelt, echtgenoot, vader, opa, vriend en oud-collega.
Op de voorzijde van de rouwkaart prijkte een kanon met een afgebroken wiel. Het kanon staat stil, niet verslagen, maar tot rust gekomen, na een leven van dienst.
Marius, een man die zich zijn leven lang inzette voor de medemens en voor het Korps Rijdende Artillerie dat hem zo dierbaar was. In woord en daad een echte ‘officer and a gentleman’, altijd bijgestaan door zijn grote liefde Joyce. Helaas hebben ze hun 55-jarig huwelijk net niet meer kunnen vieren.
Marius kwam in november 1965 als dienstplichtige onder de wapenen. Vervolgens was hij liefst vijftig jaar lang een baken binnen de Artillerie in het algemeen en de Rijders in het bijzonder. Streven naar perfectie was daarbij zijn handelsmerk.
Zijn mensen stonden altijd centraal, hij had ze niet onder bevel, maar nam ze onder zijn hoede. Tijdens de herdenkingsplechtigheid in Dieren werd hij dan ook binnengebracht door zijn Rijders. Marius wist te verbinden, hij inspireerde, bouwde en gaf vorm aan kameraadschap.
Marius zag als geen ander de waarde van traditiebeleving als onmisbare component van gevechtskracht.
eens een Rijder, altijd een Rijder
Na zijn actieve dienst bleef hij zijn Korps trouw. Als directeur van het Rijdersmuseum legde hij de fundamenten waarop stevig verder gebouwd kan worden. Zijn naam leeft voort in de ‘Marius van Pelt-zaal’.
Bij de manege droeg hij bij aan het levend houden van de bereden tradities. Overigens zelf altijd stevig met twee voeten op de grond.
Als traditieadviseur voor opeenvolgende korpscommandanten was hij het historisch geweten van het Korps Rijdende Artillerie. Door zijn diepe historische kennis was hij de hoeder van het verleden en tegelijkertijd een brug naar de toekomst. Zorgvuldig, toegewijd en vasthoudend.
Deze kwaliteiten heeft hij ook jarenlang ingezet als voorzitter van de ‘Stichting Airborne Herdenkingen’. En ook hier heeft hij een onuitwisbare indruk achtergelaten.
Thuis, met zijn kwartiermuts bij de kapstok en zijn sabel binnen handbereik, bleef hij omringd door de geest van het Korps. Al ging zijn gezondheid de laatste jaren snel achteruit, voor een sterk verhaal uit de oude militaire doos was hij altijd in. De geest bleef tot het eind zeer scherp.
Toujours joyeux, jamais chagrin.
Zo zullen wij Marius herinneren: warm, betrokken, kundig en onvermoeibaar toegewijd. Zijn nalatenschap en zijn liefde voor het Korps Rijdende Artillerie zullen blijven voortleven.
