Nieuws

December bijeenkomst Oldebroek

Natuurlijk weet iedere artillerist dat de heilige Barbara een zeer bijzondere en veelzijdige heilige is en dat zij behalve voor de artilleristen ook heel goed zorgt voor onder ander de mijnwerkers.

Het getuigde van een zeer grote openhartigheid en ruimdenkendheid dat twee onzer, genaamd Nico  en Otto, in een boeiend overzicht, nog extra verduidelijkt met plaatjes, de vele kwaliteiten van Barbara inzake de bescherming van mijn werkers uit de doeken deden. Otto wist te vertellen dat het in de mijnen altijd ontzettend tochtte, zo erg dat je daar vrijwel niet kon schieten, behalve dan met buskruit om kolen los te maken. Nico bevestigde dit en wist er aan toe te vegen dat de Limburgers het buskruid niet later hadden uitgevonden, maar dat ze het gewoon niet eerder nodig hadden. Hun verhaal, geschiedkundig volledig te verifiëren, was boeiend, deels ook door eigen ervaringen in het ondergrondse en deels ook een knappe vertaling van het Limburgs, Pools en Sloveens in het Nederlands. Zelfs ontbrak de mijnwerkerslamp die, uiteraard onder auspiciën van Barbara de lieden voor gas moest waarschuwen, niet. (praatje, plaatje, daadje!)

 

Het boeiend betoog moest tenslotte ten einde komen vanwege een echt schot, door Paul, met een 25-ponder, hetwelk deskundig was voorbereid door de enige als daadwerkelijke artillerist aanwezige: Ronald. Waarvoor een luide hulde. De gevolgen van de knal werd daarna gedempt door de inname van enig barbarabitter.
De verdere bijeenkomst werd voortgezet aan de dis met niet alleen een voortreffelijke maaltijd maar ook met gezang van hoog niveau onder leiding van de procantor Piet en de gedichten van hoog niveau, voorbereid door een aantal aanwezigen.

 Na ieder gerecht werd aandacht gevraagd voor een gedicht van een onzer, teamwork in optima forma. Een deskundige jury, bestaande uit Willem en Jan, had de uiterst moeilijke taak alle voordrachten te beoordelen en uiteindelijk, in twee categorieën de prijzen toe te kennen: één voor de strikte opdracht: het gedicht; één voor een vrije versie daarvan en één voor een creatief exposé. Gelukkig was de uitspraak van de jury direct bindend en was er geen bezwaar of klacht mogelijk, zeker niet omdat de aanwijzing: een kort gedicht door Arthur werd vertaald: “Maar ik heb het kortste gedicht!” Dit moet ongetwijfeld lichte artillerie zijn geweest. De andere dichters:Fred,  Eyo, Johan (met eigen waar gebeurd verhaal), Martin,Halbo en Gijs legden hun dichterslot zondermeer in handen van de bekwame jury.

 

Als reactie op ieder performance wist de procantor door een knap staaltje close reading telkenmale de aandacht te vestigen op de meest cruciale woorden van elk couplet van het artillerielied in de hoop en de verwachting dat het fortissimo op de goede plaats en ook nog met het juiste timbre en volume ten gehore werd gebracht. De procantor en de aanwezigen slaagden perfect in hun opzet, sommigen zelfs onbewust!
De sfeer werd nog uitbundiger toen Jan vertelde dat hij een brief van de koning had ontvangen omdat hij, samen met zijn vrouw, 65 jaar was getrouwd. Ter gelegenheid van dit heuglijke feit nam Jan de gehele inname van wijn aan tafel voor zijn rekening. De penningmeester tekende nog een licht protest aan maar dat mocht niet baten. Bovendien de oudste kanonnier spreek je niet tegen. In zijn boeiend slotwoord, alvorens de tafel te bestijgen, herschreef Jan een gedeelte van de geschiedenis van de artillerie op positieve wijze. Bovendien had het, achteraf, nog heel anders kunnen zijn want destijds was nucleair schieten best al behoorlijk gevaarlijk!

De prijsuitreiking vond plaats aan de bar. De jury stelde zich coulant op en gaf Arthur nog even de tijd om verbaal tegen te stribbelen. Hij deed dit echter niet op rijm. Dit moet de doorslag hebben gegeven; hij viel buiten de prijzen.
Tijdens het napraten over: de historische uiteenzetting, het schot, de barbarabitter, het diner, de presentaties, het gezang en de prijsuitreiking, zei menigeen: het was weer gezellig, het was geweldig, bijzonder positief, humor van niveau, positie en creatief; kortom een avond om in te lijsten.

NB
Om enigszins een indruk te geven van de creativiteit en het niveau van de artilleriedichters volgen hierna twee versies van het verhaal over Barbara die beide waar (hadden) kunnen zijn.

Back in the USA

Niet ver van Los Angeles is Barbie geboren.
Voor allen die dit eigenlijk niet willen horen,
zal het een enorme schok geven te ervaren
hoe dat simpele feit eenvoudig is te verklaren.
Barbie, dochter van ene Clinton Eastwood
die immer stoere cowboy met zijn grote hoed
was burgemeester van Carmel aan de zee
toen Barbie ontsnapte aan de eerste wee.

En zij zag het licht in een naburig hospitaal.
Zij groeide op en zag er uit als een femme fatale.
Menig man in uitgestrekt west California
bezorgde zij bij het passeren herhaald een hernia.
Barbie was echter kuis en bleef liever zonder vent.
Zo iets vreemds was Clint volstrekt niet gewend
en sommeerde haar naar de studio’s in L.A. te gaan
waar zij bij Hugh Hefner opteerde voor een baan.
In diens club kreeg zij alras goed de smaak te pakken
en zette menig macho seksueel gekleurd te kakken.
In dit Sodom en Gomorra liep het uit de hand.
Barbie kreeg wroeging en boog diep in het zand.
Op dat zelfde moment was er iets wat haar brak,
het was de heilige Michael Jackson die tot haar sprak.

 

 Michael daalde neer van zijn wolk en nam haar mee
in een roze cadillac naar zijn Neverland nabij L.A.
Het was weer een spirituele trip voor de King of Pop
en Barbie gedroeg zich daarbij als een engel in de dop.
Bijna aangekomen in de ranch van hun beider droom,
eindigden ze helaas total loss tegen een virtuele boom.
Michael, de grote wereldse zanger van het volk
moest daarom subiet terug naar zijn eigen wolk,
maar nam door het accident gedwongen, Barbie mee.
Jaren gingen daarna voorbij in Carmel aan de zee.
Totdat Dirty Harry ineens last kreeg van een visioen,
t’was Barbie die hem vanuit de hemel stevig gaf van katoen.
Zij liet Clint zo hevig twijfelen aan zijn ruwe verleden
dat hij zelfs vroeg om vergiffenis voor daden in het heden.

Op 4 december ging het volledig mis met onze Clint,
in het hart getroffen tijdens de inname van een pint.
Een donderbliksem velde hem aan de plaatselijke toog,
het was de geest van Barbie die zich over hem boog.
Zij nam Clint in haar prachtig gevormde armen
en schonk hem ter plekke een teken van erbarmen.

De plaats waar dit alles speelde?? Ra, Ra?
Het was in down town Santa Barbara.

Clint herstelde en bouwde in Carmel een toren
met als symbool drie ramen in het deel van voren.
Barbie komt nog jaarlijks langs met goede raad,
onze trouwe revolverheld  is dat heel veel waard.
Voor hem is er maar één heilige: ja, klara,
het is zijn Barbie als gezien in Santa Barbara.

SINTE BARBARA

Wij leven nu in het heden
maar onze wortels liggen in het verleden.
Dus wij zijn opgebouwd
uit wat het verleden voor ons inhoudt.
Veel van onze wortels liggen in het Midden oosten.
Wij hebben veel van die mensen daar kunnen oogsten:
de Perzen, de Grieken en de Romeinen.
Ieder pakte wat van de ander en maakte het tot het zijne.
Zo kwam in deze wereld de man uit Nazareth
met een nieuwe leer, voor velen ver van hun bed.

Deze leer werd verspreid met gezwinde spoed.
Voor velen in het Romeinse rijk was dit een hoog goed.
Zo kwam deze Blijde Boodschap ook  in Nocomedië aan,
werd daar vol inspiratie verkondigd door de plaatselijke kapelaan.
Hij vond gretig gehoor bij een schone maagd, genaamd Barbara;
geheel in vervoering sprak zij de geloofsbelijdenis na
en nog sterker, zij ging daarnaar ook leven, geheel oprecht,

keerde zich steeds meer af van het mondaine, op zich ook niet slecht.

Haar vader, Dioscurus genaamd, kon zich niet verenigen met haar bekeren
en dacht, nee maar, mijn dochter gaat radicaliseren.
Hoe breng ik haar wederom weer op mijn rechte pad
met rijkdom en pracht, dan heb je tenminste wat.
Zijn idee kreeg wasdom toen voor Barbara een vrijer aanklopte
en zijn aanzoek bij haar vader naar binnen kopte.
Vader van Barbara, ik kom hier om de hand van uw dochter vragen
‘k wil u en haar ter wille zijn en zal hierin nimmer versagen.
Goed idee zei Barbara’s vader, wat mij betreft kun je je gang gaan.
Maar Barbara zag die vrijer helemaal niet staan.
Zij sprak: vader vanaf nu wijd ik mij aan mijn nieuwe geloof en de mensen.
Op deze wereld hoef ik verder niets meer te wensen.
De Heer zal mij ongetwijfeld helpen en belonen.
Die vrijer zoekt maar een ander voor het creëren van zijn zonen.
Dioscurus ontstak in woede vanwege zijn dochters nieuwe lere’
en dacht: krijg nou toch effe de klere.
Ik zal jou leren je vader aan te horen
en hij bouwde vervolgens een stevige toren
waarin hij Barbara opsloot om over haar leven na te denken
en haar te verleiden om hem alsnog kleinkinderen te schenken.
Doch Barbara had het licht gezien en blies hoog van de toren,
zo hard dat ze zelfs haar vader niet meer kon horen.
Maar pa wilde geen gezichtverlies en dacht: komaan,
dan moet ik haar maar naar het leven staan.
Hij pakt zijn wetsteen en sleep zijn zwaard,
vervolgens onthoofde hij zijn dochter, heel bedaard
Doch, ook toen strafte God onmiddellijk en zwaar,
getroffen door de hemelse bliksem stortte hij in elkaar.
Wat is nu de moraal van dit verhaal?
Barbara was standvastig en er van overtuigd dat zij het juiste wist
en is daarom een goed voorbeeld voor elke artillerist.
Ook zij zijn ervan overtuigd dat zij alles weten
Alleen zijn de meesten de ware betekenis van Barbara vergeten.




Terug
07-12-2015 Categorie: Oldebroek