Nieuws

Zuid-West bijeen op 13 april j.l.

Op het programma stond een voordracht van Ds Mevr Anna van der Meij (legerpredikant b.d.). Onder de titel ‘Legerpredikant. Werken op het scherp van de snede’ zou zij ingaan op het dilemma tussen ‘Gij zult niet doden’ en het gegeven dat militairen in bepaalde situaties (moeten) doden. En zij zou vertellen over haar ervaringen bij eenheden van Land- en Luchtmacht, in Nederland en tijdens uitzendingen.

Na enkele aperitiefjes, kennismaken met de dominee en bijpraten werden we om 16.30 uur door Vz Ben Mooren (weer helemaal beter!) uitgenodigd om plaats te nemen in de ‘Tuinkamer’.

Daar stelde dominee van der Meij zich voor en vertelde hoe zij na haar studie en ervaringen bij een paar gemeenten er voor koos om Legerpredikant te worden bij de Landmacht. Zij begon bij de AAT in Keizersveer, diende daarna o.a. bij Landcent, bij het Schoolbataljon in Oirschot, werd uitgezonden naar vm Joegoslavië en werd ingedeeld bij het KCT in Roosendaal (en later nog even bij de KLu op Woensdrecht en bij de Landmachtstaf in Utrecht).

 

Aanvankelijk werkend met dienstplichtigen bleek haar het dilemma tussen ‘Gij zult niet doden’ en ‘je kunt in een situatie komen waarin je uit zelfverdediging of in opdracht moet doden’ toch minder ernstig dan verwacht; zeker in geval van zelfverdediging of om levens van maten te redden. Maar ook indien het voor het uitvoeren van een opdracht voor de eenheid noodzakelijk was. Logisch dat het dilemma later nog minder ‘groot’ bleek na de overgang naar een beroepskrijgsmacht.

Wel veel consequenties op het personeel hadden uitzendingen: levens bleken in de uitzendgebieden van nul en generlei waarde; vrouwelijke soldaten gingen mee in Afghanistan bij het doorzoeken van quala’s om vrouwen te checken en merkten daar dat veel 12-13 jarige meisjes zwanger waren. Zoiets raakte hen diep.

Een genist ging mee met een eenheid vijandelijk gebied in, waarbij men werd overvallen door een grondmist: niets meer te zien en te horen een hele nacht lang. Pure angst die je niet meer vergeet.

Door dit soort ervaringen wordt je leven anders en meer willekeurig; er zijn mensen die na terugkeer hun draai niet meer kunnen vinden en zich op de een of andere wijze nog steeds schuldig voelen. En een legerpredikant kan dan, als lid van de eenheid, dienen als aanspreekpunt en evt. als adviseur om specialistische hulp te krijgen.

De dominee eindigde haar verhaal met antwoorden op (teveel) vragen en met een karakteristiek van haar carrière als legerpredikant: Ik voelde me vaak een zendeling in een legergroene wildernis!!

Vz Ben Mooren sloot de lezing af met veel dank en een waardering in een envelop. En ‘onze’ dominee bleef voor individuele vragen beschikbaar tijdens een vervolgaperitief en het diner en ze had het er maar druk mee!   

Om 18.15 uur gingen we aan tafel voor een uitstekend Fazanterie-menu: een prima diner en erg gezellig! De volgende ZW-bijeenkomst vindt er weer plaats en wel op donderdag 2 juni a.s.; de uitnodiging daarvoor volgt t.z.t..

   

 

Ton Kolsteren


Terug
16-04-2016 Categorie: Zuid-West